Vasilisa, Autor w serwisie Scanway

Kamery czy skanery 3D - co wybrać i kiedy?

Kamery w systemach wizyjnych

Najczęściej spotykanym rozwiązaniem w konstrukcji systemów wizyjnych jest zastosowanie układów jednej lub kilku kamer wraz z oświetleniem, optyką i odpowiednim oprogramowaniem. Działają one bardzo płynnie i dostosowują się do poruszającej się linii produkcyjnej, rejestrując obraz. Oprogramowanie dokonuje analizy i odnosi się do zapisanego wzorca, weryfikując kształty, wymiary i kolory badanego elementu. System sprawdza, czy nie występują żadne braki lub czy dany wyrób został odpowiednio zmontowany. W razie wystąpienia niezgodności oprogramowanie informuje o wykryciu wyrobu odbiegającego od normy. Dzięki temu w końcowym etapie produkcji otrzymujemy produkt najwyższej jakości.

Kamery przemysłowe sprawdzą się znakomicie na szybkich liniach produkcyjnych przy jednocześnie niewielkiej ilości miejsca. Generują obraz w wysokiej rozdzielczości bez konieczności zatrzymywania linii. Do wyboru podczas wdrożenia mamy kamery liniowe, 2D a także 3D, które dodatkowo dostarczają informacji na temat kształtu i geometrii produktu. Taki zestaw informacji zdecydowanie rozwija proces kontroli jakości.

kamery i skanery w systemach wizyjnych-min

Skanery w systemach wizyjnych

W procesie wizyjnej kontroli jakości możliwe jest również zastosowanie skanerów 3D. Potrafią one stworzyć modele trójwymiarowe na podstawie istniejącego obiektu. Urządzenie odwzorowuje kształt przedmiotu, łącząc zbiór punktów i tworząc z nich cyfrowe chmury, które następnie są przetwarzane i łączone w kompletny model siatkowy. Dzięki temu możliwe jest odwzorowanie nawet bardzo skomplikowanej geometrii w szybki i dokładny sposób. Jednak aby móc uzyskać informację na temat całego obiektu, należy wykonać kilka pomiarów.

Skanery 3D mogą wykorzystywać dwie technologie: laserową lub światła strukturalnego. Technologia laserowa charakteryzuje się dużą precyzją i pozwala na analizowanie obiektów w trudnych warunkach oświetleniowych, co wiąże się jednak z dłuższym czasem przetwarzania danych. Urządzenia bazujące na projekcji światła strukturalnego charakteryzują się dużą szybkością pracy i niższą ceną, lecz są bardziej wrażliwe na warunki oświetleniowe niż skanery laserowe.

Jedną z największych zalet skanerów 3D jest ich wysoka dokładność i rozdzielczość. Precyzja pomiaru może sięgać nawet do rzędu tysięcznych milimetra. Podobnie jak w przypadku kamer, technologia pozwala na wykrycie obiektu i porównanie go ze wzorcem. Jednak poprzez porównanie nie obrazu, ale modelu trójwymiarowego, możemy dokonać oceny geometrii i sprawdzić, czy jest ona zgodna pod względem dokładności wykonania na przykład z referencyjnym modelem CAD. Pozyskane w ten sposób dane mogą być wykorzystane do decyzji o zaakceptowaniu lub odrzuceniu produktu. Przy zakupie skanera konieczne jest uwzględnienie specyficznych warunków pracy na linii produkcyjnej. Zmienna temperatura, wilgoć czy oświetlenie, wpływają znacząco na jakość otrzymanych wyników. Tego typu system sprawdza się najlepiej tam, gdzie można kontrolować oświetleniem. Decydując się na kupno sprzętu, należy też wziąć pod uwagę jego koszt, wyższy niż w przypadku kamer. W zależności od parametrów i rodzaju urządzenia waha się on w granicach od kilku nawet do kilkuset tysięcy złotych.

Kamery vs skanery

Każda z opisanych technologii posiada niewątpliwe zalety i nie jest dobrą praktyką jednogłośne rozstrzyganie wyższości jednych nad drugimi. Zarówno kamery jak i skanery 3D usprawniają proces kontroli jakości z bardzo dużą dokładnością. Jednak wybór odpowiedniego rozwiązania zależy od indywidualnych oczekiwań i warunków, w jakim system miałby pracować. Najważniejsze, aby wybór odpowiedniego sprzętu dostosować do potrzeb i wymagań własnego wdrożenia.

A co możemy zrobić dla Twojej firmy?

Dowiedz się więcej obserwując nas na LinkedIn, Facebooku i YouTube a jeśli masz pytania, skontaktuj się z nami — podpowiemy, jak technologie wizyjne mogą rozwinąć Twoje przedsiębiorstwo.

Wizja maszynowa - dlaczego warto?

System wizyjny - zalety?

Można wyróżnić wiele zalet systemów wizyjnych, ale ten artykuł to baza konkretów, a nie laurka - więc wyróżnijmy najmocniejszą czwórkę.

Zaleta pierwsza: szybkość.
To właśnie ta cecha, występująca w parze z dokładnością sprawia, że system wizyjny wykonuje swoją pracę tak dobrze. Wizja maszynowa pozwala pozyskiwać i analizować dane z linii produkcyjnej dziesięć razy szybciej niż człowiek przy dokładności 95 - 99%. Kontrola 50 cech produktu w 15 sekund to zupełnie osiągalne zadanie dla tego typu rozwiązań.

Zaleta druga: efektywność.
System wizyjny pracuje nieprzerwanie a jego dokładność jest stała. To cenne m.in: w przypadku np: kontroli jakości na całodobowej produkcji. Doświadczenie rynku mówi jasno: jest wiele obszarów produkcyjnych gdzie lepiej sprawdzi się człowiek niż maszyna, ale obszar kontroli jakości na wysokodynamicznych liniach produkcyjnych nie jest jednym z nich. W tym przypadku rekomendowane jest odciążenie stanowisk kontroli jakości (np: systemami wizyjnymi), a zespół ludzi przekierować do bardziej komfortowych prac.

wizja maszynowa dlaczego warto

Bezpieczeństwo i higiena pracy

Zaleta trzecia: bezpieczeństwo.
System wizyjny realizuje swoje zadania w sposób bezdotykowy. Oznacza to, że nie ma ryzyka że przedmiot kontroli zostanie odkształcony, lub pomiar zostanie np: zaburzony cieplnie. To istotny argument dla m.in: branży food&pharma, gdzie kontakt z produktem inny niż konieczny jest niewskazany.

Zaleta czwarta: higiena.
Niewątpliwą zaletą pracy systemów wizyjnych jest ich bezpieczeństwo higieniczne. Wszędzie tam, gdzie zachodzi potrzeba odizolowania czynnika ludzkiego ze względu na aspekty biologiczne - system wizyjny sprawdzi się doskonale.

O czym jeszcze warto pamiętać?

O pieniądzach. System wizyjny może początkowo wydawać się sporą inwestycją. Jednak odpowiednia kalkulacja wdrożenia - uwzględniająca np: ograniczenie przestojów i kosztów emisji wadliwych wyrobów, pozwala dostrzec szybki zwrot.

O danych. System wizyjny to doskonałe źródło danych z produkcji. Przy odrobinie chęci i pracy posiadaną bazę można odpowiednio przeanalizować i wyciągnąć wnioski które rozwiną lub usprawnią proces produkcyjny. To wartość której nie należy bagatelizować.

A co możemy zrobić dla Twojej firmy?

Dowiedz się więcej obserwując nas na LinkedIn, Facebooku i YouTube a jeśli masz pytania, skontaktuj się z nami — podpowiemy, jak technologie wizyjne mogą rozwinąć Twoje przedsiębiorstwo.

Czym jest system wizyjny?

Czym jest system wizyjny?

System wizyjny to zespół urządzeń, którego zadaniem jest widzenie maszynowe. Czyli jakie? Najłatwiej wyobrazić to sobie jako sztucznie skonstruowany zmysł wzroku. Wizja maszynowa, podobnie jak ludzki wzrok, zamienia fotony w informację. „Oczami” są w tym przypadku specjalistyczne kamery, „mózgiem” jest komputer i zaawansowane oprogramowanie. W efekcie zespół urządzeń pracuje jak bardzo dokładne ludzkie oko - pozyskuje informacje z otoczenia „patrząc” tam, gdzie życzy sobie tego twórca, a informacje o tym co widzi przetwarza i przekazuje do bazy danych.

Od strony technicznej system wizyjny składa się z sensora pobierającego informacje, oświetlacza, obiektywu, a także urządzenia akwizycji danych oraz oprogramowania, które umożliwia ich przetwarzanie.

system wizyjnej kontroli jakości wnętrza rur

Lepsze niż ludzkie oko? Zdecydowanie.

Przy wysokiej prędkości linii lub przy długotrwałym, klikugodzinnym procesie kontroli, ludzkie oko nie sprosta dokładnej i uważnej obserwacji. Jest to pierwsza z przewag systemu wizyjnego nad okiem ludzkim. Drugą jest fakt, że urządzenia wizyjne reprezentują szybkość, której ludzkie oko nie jest w stanie zapewnić - na przykład kontrola 50 cech produktu w czasie 0,1 sekundy na cechę.

System wizyjny jako doskonalsza wersja ludzkiego oka jest szczególnie opłacalny dla przemysłu. Dlaczego? Ponieważ w procesie produkcyjnym istnieje mnóstwo sytuacji, w których wymagana jest zaawansowana obserwacja - „patrzenie” na produkt lub proces. Przykładem takiej sytuacji jest kontrola jakości. Potrzeba zmierzenia obiektu, kątów, foremności, koloru, jakości powierzchni, obecności lub braku obecności niektórych cech, a także wtrąceń lub ciał obcych - to zadanie dla systemu wizji maszynowej i proste wsparcie jakości produktów oraz procesu wytwarzania.

Gdzie przydaje się system wizyjny?

To, gdzie przyda się system wizyjny zależy od zadania, które ma realizować, ale też od samego systemu. W zależności od mechanizmu pracy, wyróżniamy 5 głównych rodzajów systemów:

Systemy 1D - to proste systemy które odczytują kody QR lub kreskowe, Ich zadanie to np: kontrola zgodności opakowania z zawartością w branży farmaceutycznej.
Systemy 2D - wykrywają błędy w obrębie jednej płaszczyzny. Ich zadanie to np: kontrola cech geometrycznych produkowanego obiektu.
Systemy 3D - służą do trójwymiarowej detekcji. Sprawdzą się m.in.: w kontroli wypełnienia opakowań lub sortowaniu po cechach geometrycznych.
• Systemy multispektralne - dostarczają obrazów w zakresie od pasma widzialnego do dalekiej podczerwieni. Stosowane m.in. w kontroli poprawności odwzorowania barw, w branży poligraficznej.
Systemy hiperspektralne - to systemy pozwalające na zauważenie wad, których nie zobaczy ludzkie oko.Przydatny m.in. w branży spożywczej, do detekcji pleśni we wczesnej fazie rozwoju.

Przykłady można mnożyć, ponieważ system wizyjny wesprze wiele procesów, w których ludzkie oko nie daje rady. Aby dokładniej określić potencjał takiego rozwiązania w przypadku Twojej produkcji - skontaktuj się z nami. Z pewnością podsuniemy rozwiązania!

A co możemy zrobić dla Twojej firmy?

Dowiedz się więcej obserwując nas na LinkedIn, Facebooku i YouTube a jeśli masz pytania, skontaktuj się z nami — podpowiemy, jak technologie wizyjne mogą rozwinąć Twoje przedsiębiorstwo.

Misje balonowe

Dlaczego musimy skupiać się na testowaniu?

Warunki, panujące w przestrzeni kosmicznej, w tym próżnia, bardzo niskie temperatury, radiacja i mocne promieniowanie UV niekorzystnie wpływają na sprzęt elektroniczny, optyczny i mechaniczny. W związku z tym, payload umieszczany w satelitach powinien być zaprojektowany i stworzony w taki sposób, aby możliwe było działanie takich urządzeń bez zakłóceń. Najlepszym sposobem na odpowiednie przygotowanie osprzętu jest nieustanne go testowanie w warunkach zbliżonych do kosmicznych. Istnieje na to kilka przepisów: przeprowadzenie złożonych symulacji komputerowych, uwzględniających wiele parametrów, przeprowadzenie testów w komorze próżniowej, albo przetestowanie sprzętu w stratosferze. W Scanway Space postawiliśmy na tą ostatnią opcję.

Cele misji.

Celem takich misji jest sprawdzenie w warunkach zbliżonych do kosmicznych zachowania podzespołów optycznych, mechanicznych i elektronicznych, które docelowo planujemy umieścić na orbicie. Założeniem jest umieszczenie opracowanych i wykorzystywanych przez naszych inżynierów komponentów w gondoli balonu stratosferycznego, który docelowo osiąga wysokość 30 km w celu uzyskania warunków niskiego ciśnienia i niskiej temperatury.

Misja zazwyczaj składa się z kilku eksperymentów, na przykład: test powłok optycznych stosowanych w teleskopach, test komputera OBC w niskich temperaturach, test składników systemu autodiagnostyki misji satelitarnych.

Misja balonowa Scanway Space

Przebieg misji.

Misja zaczyna się od przygotowania wszystkich elementów balona, zaplanowania eksperymentów, stworzenia odpowiedniego oprogramowania do diagnostyki testowanego sprzętu. Kolejnym krokiem jest start balonu: balon stratosferyczny jest napełniany wodorem (lub alternatywnie: helem). Następnie, do balonu zostaje podpięty payload zawierający planowane eksperymenty. Gdy wszystkie czynności zostaną wykonane poprawnie, balon zostaje wypuszczony w powietrze.

Po osiągnięciu przez balon zaprojektowanej wysokości (najczęściej 35 km), balon wybucha i zaczyna się opadanie. Komputer pokładowy w trakcie całej misji zbiera dane, na podstawie których jesteśmy w stanie przeanalizować przebieg misji i zachowanie się wszystkich badanych elementów payloadu.
Taki lot balonem stratosferycznym nie może się odbyć bez uzyskania odpowiednich zgód, których udziela żegluga powietrzna. Nasze misje są pilotowane przez Stowarzyszenie WroSpace.

Mechanika teleskopu kosmicznego

Kosmos - największe wyzwanie

Projektowanie urządzeń, które mają pracować w kosmosie, to szereg odpowiedzialnych i szeroko zakrojonych działań. Co jest ważne w mechanicznym aspekcie projektowania satelity? Projekt mechaniczny teleskopu musi spełnić masę wymagań. Od podstawowych, pozwalających satelicie przetrwać bez szwanku podróż w kosmos i dalsze etapy misji, aż po zaawansowane, doskonale dopracowane narzędzia, których zadaniem będzie zapewnienie bezpieczeństwa misji i jej bezproblemowego przebiegu.

Mechanika teleskopu 3

Struktura mechaniczna satelity ScanSAT

W projektowaniu mechaniki teleskopu ScanSAT, duży nacisk położyliśmy na zidentyfikowanie oraz zrealizowanie wymagań bezpieczeństwa i konstrukcji. Podzieliliśmy je na funkcjonalne i wytrzymałościowe. Aspekty funkcjonalne – to te pozwalające zapewnić poprawną pracę układu obrazowania. Należą do nich m.in. struktura mechaniczna – która musi być tak zaprojektowana, aby odkształcenia termiczne układu optycznego nie wpływały na jakość obrazowania. Aspekty wytrzymałościowe są natomiast zasadami, które stosowane odpowiednio chronią satelitę przed skutkami obciążeń, przyspieszeń i drgań. Mieliśmy również na uwadze pozostałe elementy mechaniczne, niezwiązane z zabezpieczeniem lub wspomaganiem obrazowania, które również muszą pozytywnie przechodzić testy wytrzymałości oraz kompatybilność z platformą wynoszącą.

Atermalność & nowoczesność

W efekcie opracowaliśmy atermalny układ optomechaniczny, który jest skonstruowany przy użyciu m.in: aluminium i kompozytów z włókna węglowego. Odporność na wahania temperatur jest tu bardzo istotną cechą ponieważ pozwala na minimalizacje wpływu zmiennej temperatury przy przechodzeniu pomiędzy oświetloną i zacienioną częścią orbity. Zastosowanie tego typu rozwiązania było możliwe do uzyskania wyłącznie dzięki nowoczesnym technikom wsparcia projektowania i analiz numerycznych.

Inżynieria wymagań

Co by było, gdyby…

Co by się działo, gdyby rzeczy w kosmosie psuły się tak często, jak nasza mikrofalówka, pralka lub robot na linii technologicznej w fabryce?

„Działoby się” nieciekawie i o tym najlepiej opowiedzieć na przykładzie danych. W 2019 roku w USA sprzedano około 13 mln mikrofalówek, wymagających wymiany średnio co 7-10 lat oraz 10 mln pralek wymienianych średnio co 10 lat. Dla porównania — w kosmosie: jeden ze światowych liderów branży Satellogic wysłał w ciągu całej historii tylko (albo aż) 21 sztuk satelitów, a Maxar - 4.
W przypadku awarii się urządzeń domowych tracimy trochę pieniędzy i sporo komfortu bytowego, który wróci do normy wraz z (szybkim i bezproblemowym) zakupem nowego sprzętu. W przypadku produktów kosmicznych tracimy ogromną ilość pieniędzy i danych, a oprócz tego – niedziałające obiekty kosmiczne pozostają w kosmosie (nie ma możliwości wymiany) i przekształcają się w nic innego jak śmieci kosmiczne, stanowiące poważne zagrożenie. Widząc wyraźną różnicę w poziomie straty, warto się zastanowić — jak zapobiegać wielkim, kosmicznym problemom?

Inżynieria wymagań 3

Najtrudniejszy jest lot.

Najbardziej skomplikowaną rzeczą dla kosmicznego sprzętu jest sam lot. Wysłanie czegokolwiek nawet na niską orbitę okołoziemską kojarzy się z latami przygotowań i olbrzymimi pieniędzmi — i tak w zasadzie jest. Drugą i nie mniej skomplikowaną rzeczą jest kosmos sam w sobie. Grawitacja, próżnia, temperatura, promieniowanie – warunki zdecydowanie różniące się od ziemskich. Dla przykładu: wszystkie urządzenia wysyłane w kosmos powinny być dostosowane do pracy w zakresie temperatur od -100 do 100 stopni Celsjusza.

Czy kosmos jest najbardziej wymagającym środowiskiem, dla którego człowiek konstruuje maszyny? Nie. Na Ziemi istnieją miejsca, gdzie warunki są jeszcze mniej przyjazne. Na przykład dno oceanu, gdzie zmagamy się z ciśnieniem wymagającym bardzo zaawansowanych rozwiązań inżynieryjnych. Dlatego to, co najważniejsze w projektach kosmicznych to nowe, otwarte spojrzenie. Na sam projekt, na wymagania, na testy oprzyrządowania, na software oraz nawet na sposób zarządzania projektem. Kosmos podważa każdą oczywistość i działanie „na pamięć”, niezależnie od etapu projektu, jest zazwyczaj szkodliwe.

Testy górą.

Statystycznie najwięcej awarii pojawia się podczas pierwszego roku obecności sprzętu w kosmosie. Przyczyny są różne: elektronika, mechanika, soft. Około 17% przyczyn stanowią awarie określone jako „niezidentyfikowane”. Jako że branża kosmiczna nie jest miejscem, które pozwala na uczenie się na błędach, najważniejszą częścią jakiegokolwiek projektu kosmicznego są (a przynajmniej powinny być) wymagania i testy.

Wymagania (funkcjonalne, wydajnościowe czy projektowe) w dużej mierze są kształtowane warunkami, w których będzie pracować dane urządzenie. Kosmos sam w sobie narzuca nam ich sporo, a dodać należy jeszcze te, które zdefiniowane są przez charakter ładunku. Nietrudno więc wyobrazić sobie kilkudziesięciostronicową listę wymagań do satelity — i to jest m.in.: znak dobrze rozpoznanego środowiska i wyraźnie zdefiniowanych wymagań. Na szczęście, w sferze określania i weryfikowania wymagań możemy liczyć na wsparcie. O nasz projekt w branży kosmicznej zatroszczą się m.in.: zewnętrzni recenzenci, którzy dokonają regularnych przeglądów oraz uszczegółowiają wcześniej określone wymagania.

Spisanie wymagań nie jest jednak kluczem do ich spełnienia. Trzeba je stale weryfikować - w testach, kontrolach, próbach i inspekcjach. Taki „trening” nie tylko pozwala odnotować błędy i uczyć się wraz z postępem projektu — daje również poczucie uporządkowania, niweluje wiele obaw oraz pozwala kompleksowo zarządzać ryzykiem. Testy są niemal najważniejszą częścią tworzenia każdego projektu kosmicznego. Ile razy byśmy nie przetestowali danego elementu – zawsze będzie za mało. Ile scenariuszy byśmy nie rozpatrzyli – zawsze może się wydarzyć coś, czego nie byliśmy w stanie przewidzieć. Kosmos wciąż umie nas zaskoczyć, ale najważniejsze, aby zaskakiwał nas w tym, czego mimo starań nie udało się przewidzieć.

Telekomunikacja laserowa

Bezpieczne dane w kosmosie

Działanie każdego urządzenia w przestrzeni kosmicznej, w tym satelitów do obserwacji Ziemi, wymaga przesyłania danych do stacji odbiorczych. W jaki sposób szybko wysłać gigabity informacji? Co, jeśli te dane są wrażliwe i zachodzi potrzeba zabezpieczenia całego procesu komunikacji? Te i inne problemy rozwiązuje telekomunikacja laserowa. W ramach prac badawczych podjęliśmy się zaprojektowania i stworzenie komunikacji laserowej, przekazującej dane szybko i na bardzo duże odległości, jednocześnie zapewniając ich bezpieczeństwo.

Dlaczego tradycyjne rozwiązania nie są bezpieczne?

Tradycyjna komunikacja radiowa odbywa się poprzez odpowiednie modulowanie fali elektromagnetycznej, rozchodzącej się w każdym kierunku i zapewniającej ostatecznie pokrycie bardzo dużego obszaru Ziemi. Komunikacja laserowa działa podobnie do komunikacji światłowodowej — z punktu A do punktu B. Wpuszczone w światłowód z nadajnika fotony trafiają jedynie do docelowego punktu na końcu medium (światłowodu) — czyli do odbiornika. W przypadku aplikacji kosmicznych wiązka laserowa korzysta z atmosfery jako medium, ale odpowiednio przygotowany moduł do telekomunikacji laserowej jest w stanie przesłać wiązkę w określony, relatywnie niewielki punkt na Ziemi. Przesyłanie informacji w sposób konwencjonalny niesie za sobą szereg zagrożeń, np. ograniczenia częstotliwości, konieczność rozbudowania sieci stacji odbiorczych, szyfrowanie, mała przepustowość, nieustanna modernizacja celem zwiększenia mocy nadawania. Telekomunikacja laserowa rozwiązuje te problemy.

Telekomunikacja laserowa 3

Co daje komunikacja laserowa?

Przy zastosowaniu komunikacji laserowej nie ma konieczności regulowania prawnego procesu wymiany informacji dzięki faktowi, że promień lasera pada w określone miejsce na Ziemi. Umożliwia to bezpieczny sposób przesyłania informacji, w którym podsłuchanie informacji jest możliwe tylko wtedy, gdy nasłuchujący znajduje się fizycznie obok odbiornika. Dzięki bardzo dużej koncentracji energii również moc nadawcza jest znacznie mniejsza niż w konwencjonalnej telekomunikacji. Największą zaletą telekomunikacji laserowej jest jej ogromna przepustowość. Możliwe do osiągnięcia są prędkości rzędu gigabitów na sekundę – są to wartości o rząd większe od tych, używanych za pomocą konwencjonalnej telekomunikacji w paśmie X lub innych.

Światło - czym jest i jak nim mierzyć

Światło

Światło jest przede wszystkim zjawiskiem fizycznym i ma dwoistą naturę. Z jednej strony jest strumieniem fotonów (najmniejszych nośników energii), które poruszają się w określonym kierunku, natomiast z drugiej strony jest falą. Z tego powodu naturę światła określa się jako dualizm korpuskularno-falowy, który daje światłu wyjątkowy wachlarz parametrów.

Parametry światła

Ze światłem mamy do czynienia praktycznie w każdym aspekcie naszego życia. Światło naturalne i sztuczne towarzyszy nam przez cały czas. Promieniowanie laserowe, ultrafioletowe, mikrofalowe i rentgenowskie spotykane jest wszędzie. Najbardziej użytkowymi parametrami światła są natężenie światła, moc i luminancja.

Natomiast w przypadku naukowego spojrzenia na światło, najważniejszymi parametrami do dokonania klasyfikacji rodzajów światła jest długość emitowanej przez źródło fali [nm], częstotliwość [Hz] i irradiancja [W/m2], która jest strumieniem promieniowania przypadającym na jednostkę powierzchni.

Pasma promieniowania

Promieniowanie elektromagnetyczne ze względu na długość fali można podzielić na:

W obrębie promieniowania podczerwonego wyróżnia się 4 typy promieniowania: NIR (Near Infrared — biska podczerwień), SWIR (Short-Wave InfraRed — krótkofalowa podczerwień), MWIR (Mid-Wave InfraRed) i LWIR (Long-Wave InfraRed).

Obserwacje Ziemi

W jaki sposób mierzymy za pomocą światła w kosmosie? Przede wszystkim warto rozróżniać obserwacje kosmosu (gwiazd, planet, meteoroidów itp.) i obserwacje Ziemi. W przypadku obserwacji Ziemi (EO) mechanika pomiaru wygląda następująco:

Detektory jakiego typu promieniowania wykorzystujemy do pomiarów w kosmosie? Najczęściej są rejestrowane fale pasm widzialnego VIS i podczerwieni NIR i SWIR. Fotony tych rodzajów promieniowania odbijają się albo zostają pochłonięte przez obiekty na Ziemi, co umożliwia uzyskanie mocnego kontrastu niezbędnego do otrzymania wysokoroździelczych zobrazowań. VIS służy przede wszystkim do identyfikacji obiektu, jego kształtu i wymiarów. Natomiast promieniowanie podczerwone daje inne możliwości. Jedną z nich jest uzyskanie wskaźnika wegetacji roślinności NDVI, który jest wyliczany na podstawie NIR i VIS i pozwala na określenie terenu jako: terenu zabudowanego, odkrytą glebę, wodę, śnieg, teren z występującą roślinnością wraz z typem roślinności.