Misje balonowe - Scanway

Misje balonowe

Jaki jest najlepszy sposób na testowanie payloadu kosmicznego? Przeprowadzenie symulacji komputerowych czy testowanie w warunkach zbliżonych do panujących w kosmosie? W tym artykule opowiemy, jak testowaliśmy przyrządy kosmiczne za pomocą balonu stratosferycznego.
Jędrzej Kowalewski

CEO Scanway

Dlaczego musimy skupiać się na testowaniu?

Warunki, panujące w przestrzeni kosmicznej, w tym próżnia, bardzo niskie temperatury, radiacja i mocne promieniowanie UV niekorzystnie wpływają na sprzęt elektroniczny, optyczny i mechaniczny. W związku z tym, payload umieszczany w satelitach powinien być zaprojektowany i stworzony w taki sposób, aby możliwe było działanie takich urządzeń bez zakłóceń. Najlepszym sposobem na odpowiednie przygotowanie osprzętu jest nieustanne go testowanie w warunkach zbliżonych do kosmicznych. Istnieje na to kilka przepisów: przeprowadzenie złożonych symulacji komputerowych, uwzględniających wiele parametrów, przeprowadzenie testów w komorze próżniowej, albo przetestowanie sprzętu w stratosferze. W Scanway Space postawiliśmy na tą ostatnią opcję.

Cele misji.

Celem takich misji jest sprawdzenie w warunkach zbliżonych do kosmicznych zachowania podzespołów optycznych, mechanicznych i elektronicznych, które docelowo planujemy umieścić na orbicie. Założeniem jest umieszczenie opracowanych i wykorzystywanych przez naszych inżynierów komponentów w gondoli balonu stratosferycznego, który docelowo osiąga wysokość 30 km w celu uzyskania warunków niskiego ciśnienia i niskiej temperatury.

Misja zazwyczaj składa się z kilku eksperymentów, na przykład: test powłok optycznych stosowanych w teleskopach, test komputera OBC w niskich temperaturach, test składników systemu autodiagnostyki misji satelitarnych.

Misja balonowa Scanway Space

Przebieg misji.

Misja zaczyna się od przygotowania wszystkich elementów balona, zaplanowania eksperymentów, stworzenia odpowiedniego oprogramowania do diagnostyki testowanego sprzętu. Kolejnym krokiem jest start balonu: balon stratosferyczny jest napełniany wodorem (lub alternatywnie: helem). Następnie, do balonu zostaje podpięty payload zawierający planowane eksperymenty. Gdy wszystkie czynności zostaną wykonane poprawnie, balon zostaje wypuszczony w powietrze.

Po osiągnięciu przez balon zaprojektowanej wysokości (najczęściej 35 km), balon wybucha i zaczyna się opadanie. Komputer pokładowy w trakcie całej misji zbiera dane, na podstawie których jesteśmy w stanie przeanalizować przebieg misji i zachowanie się wszystkich badanych elementów payloadu.
Taki lot balonem stratosferycznym nie może się odbyć bez uzyskania odpowiednich zgód, których udziela żegluga powietrzna. Nasze misje są pilotowane przez Stowarzyszenie WroSpace.

Zapisz się do newslettera

Po zapisaniu będziemy wysyłać informacje o nowych realizacjach.